نحوه اجرای وال هنگ

نحوه اجرای وال هنگ روی دیوار ساخته ‌شده با بلوک سبک میکسونال

توالت‌ های وال ‌هنگ به دلیل ظاهر مدرن، اشغال فضای کمتر و نظافت آسان سرویس بهداشتی، در بسیاری از ساختمان‌ های جدید مورد استفاده قرار می ‌گیرند. با این حال، اجرای وال‌هنگ روی دیوارهای سبک با نصب یک توالت فرنگی معمولی تفاوت دارد و مهم ‌ترین مسئله در آن، نحوه مهار استراکچر فلزی وال ‌هنگ است. بلوک ساختمانی میکسونال یک بلوک سبک و غیرباربر است که برای اجرای دیوارهای داخلی و پیرامونی ساختمان مورد استفاده قرار می‌ گیرد. بنابراین هنگام نصب تجهیزاتی مانند وال‌ هنگ باید یک اصل مهم را در نظر داشت:

وزن وال‌ هنگ و فرد استفاده ‌کننده نباید مستقیما به دیوار ساخته ‌شده با بلوک ساختمانی میکسونال منتقل شود، استراکچر وال ‌هنگ باید به بخش مناسبی از سازه ساختمان مهار شود.

استراکچر وال ‌هنگ چیست؟

آنچه در ظاهر یک سرویس بهداشتی دیده می‌شود، تنها کاسه توالت وال ‌هنگ و کلید فلاش است. پشت دیوار اما یک قاب فلزی قرار دارد که مخزن توکار، لوله تخلیه، اتصالات و محل نصب کاسه توالت را نگه می ‌دارد. این قاب فلزی را معمولا استراکچر یا فریم وال‌ هنگ می‌ نامند.

در سیستم ‌های استاندارد وال ‌هنگ، فریم به‌گونه ‌ای طراحی شده است که بتواند بار واردشده از کاسه و استفاده‌ کننده را تحمل کند. در دستورالعمل‌ های اجرایی سیستم‌ های استاندارد وال ‌هنگ نیز فریم فولادی به ‌عنوان عضو اصلی نگهدارنده معرفی شده و نصب آن در داخل یا جلوی دیوارهای مختلف پیش‌بینی شده است.

اما نکته مهم این است که مقاومت خود فریم با مقاومت دیوار پشت آن یکی نیست.

اگر فریم مقاومی داشته باشیم ولی آن را به یک دیوار غیرباربر با اتصال نامناسب ببندیم، اجرای نهایی همچنان قابل اطمینان نخواهد بود.

آیا می‌ توان استراکچر وال ‌هنگ را مستقیماً به بلوک سبک میکسونال بست؟

با توجه به اینکه بلوک میکسونال یک مصالح سبک و غیرباربر است، بهتر است دیوار بلوکی به ‌عنوان عضو اصلی تحمل‌کننده بار وال‌ هنگ در نظر گرفته نشود.

یعنی اجرای چند سوراخ روی بلوک و اتصال مستقیم کل فریم با رول‌پلاک‌ های معمولی، راهکار مناسبی برای انتقال بار اصلی وال ‌هنگ نیست.

علت ساده است: هنگامی که فرد روی کاسه توالت می ‌نشیند، فقط یک وزن عمودی ایجاد نمی ‌شود. چون کاسه از دیوار بیرون آمده است، نیرویی ایجاد می‌شود که تمایل دارد قسمت بالای فریم را از دیوار جدا کند.

به همین دلیل استراکچر باید به شکلی نصب شود که این نیروها به کف سازه‌ ای و یک تکیه‌ گاه مناسب منتقل شوند، نه اینکه تنها خود بلوک دیوار مسئول تحمل آنها باشد.

روش صحیح اجرای وال‌ هنگ در دیوار میکسونال

بهترین روش این است که وال ‌هنگ و دیوار میکسونال را دو سیستم جدا از یکدیگر در نظر بگیریم.

بلوک میکسونال وظیفه تشکیل دیوار را دارد و استراکچر فلزی وال ‌هنگ وظیفه تحمل بار کاسه را بر عهده می‌ گیرد.

ابتدا محل وال ‌هنگ مشخص شود

قبل از تکمیل دیوار و نازک‌کاری باید محل دقیق کاسه، مخزن توکار، لوله فاضلاب و ورودی آب مشخص شود.

ارتفاع استراکچر نیز باید با توجه به کف تمام ‌شده سرویس بهداشتی تنظیم شود، نه صرفا سطح اولیه دال یا کف خام.

پایه ‌های استراکچر به کف سازه ‌ای مهار شوند

یکی از مهم ‌ترین قسمت ‌های نصب، مهار پایه ‌های فریم است.

استراکچر وال‌ هنگ معمولاً دارای پایه‌ های فلزی قابل تنظیم است. این پایه ‌ها باید طبق دستورالعمل سازنده فریم به یک بستر مقاوم و مناسب متصل شوند.

در سیستم ‌های استاندارد وال ‌هنگ نیز فریم دارای پایه‌های مخصوص نصب و تثبیت است و جزئیات نصب، اتصال فریم به زیرسازی مناسب را نشان می‌ دهد.

بنابراین نباید اتصال اصلی پایه ‌ها تنها به سرامیک، ملات زیر سرامیک، پوکه یا سایر لایه‌ های ضعیف کف محدود شود.

قسمت بالایی فریم نیز باید مهار شود

فقط اتصال پایه‌ ها کافی نیست.

قسمت بالایی فریم باید در برابر حرکت به جلو و عقب تثبیت شود. در این قسمت، بسته به شرایط ساختمان می‌توان از عضو سازه ‌ای مناسب یا یک زیرسازی فلزی مستقل استفاده کرد.

اگر پشت دیوار فقط بلوک سبک میکسونال قرار گرفته و عضو مناسبی برای انتقال بار وجود ندارد، بهتر است برای وال 2‌هنگ یک قاب یا زیرسازی فلزی مستقل اجرا شود.

در واقع:

دال ساختمان ← فریم یا زیرسازی فلزی ← استراکچر وال‌ هنگ ← کاسه توالت

مسیر اصلی انتقال بار باید تقریبا چنین منطقی داشته باشد.

دیوار میکسونال در کنار این مجموعه اجرا می‌شود، اما قرار نیست نقش یک دیوار باربر را ایفا کند.

اگر دیوار میکسونال قبلاً ساخته شده باشد چه کنیم؟

گاهی دیوار سرویس بهداشتی قبلاً اجرا شده و بعد از آن تصمیم به نصب وال ‌هنگ گرفته می ‌شود.

در این شرایط نیز بهتر است از اتصال ساده استراکچر با چند رول‌پلاک معمولی به بلوک خودداری شود.

می‌توان استراکچر را در جلوی دیوار قرار داد، پایه‌های آن را به بستر مناسب متصل کرد و برای مهار قسمت بالایی، زیرسازی فلزی مناسب ایجاد کرد.

سپس فضای اطراف استراکچر پوشانده و برای اجرای کاشی یا سرامیک آماده می‌شود.

پوشاندن استراکچر وال ‌هنگ چگونه انجام می ‌شود؟

بعد از نصب کامل مخزن و فریم، قسمت جلوی استراکچر باید با یک پوشش مناسب بسته شود تا سطح لازم برای اجرای سرامیک به وجود آید.

برای فضاهای مرطوب می ‌توان از سیستم‌های پوششی متناسب با محیط مرطوب استفاده کرد. در دستورالعمل ‌های اجرایی سیستم‌ های استاندارد نیز مصالحی مانند Cement Board و Tile Backer Board در میان پوشش ‌های مناسب فریم معرفی شده ‌اند.

پس از اجرای صفحه مناسب، مراحل آب ‌بندی موردنیاز و سپس نصب کاشی یا سرامیک انجام می ‌شود.

البته نوع و ضخامت صفحه باید براساس سیستم وال ‌هنگ انتخاب‌ شده و دستورالعمل تولیدکننده تعیین شود.

قبل از بستن دیوار این موارد کنترل شوند

یکی از اشتباهات رایج این است که بلافاصله پس از نصب مخزن، روی استراکچر بسته و سرامیک ‌کاری انجام شود.

قبل از پوشاندن فریم بهتر است چند مورد حتماً کنترل شوند:

• استراکچر کاملا شاقول و بدون حرکت باشد.
• اتصالات پایه و مهارهای بالایی محکم باشند.
• مخزن و اتصالات آب نشتی نداشته باشند.
• محل خروجی فاضلاب دقیق باشد.
• فاصله پیچ ‌های نگهدارنده کاسه صحیح باشد.
• ارتفاع وال‌ هنگ با کف تمام‌ شده کنترل شده باشد.
• مسیر دسترسی برای تعمیرات مخزن از طریق محل کلید فلاش حفظ شود.

انجام این کنترل ‌ها هزینه چندانی ندارد، اما می ‌تواند از باز کردن سرامیک و اصلاحات پرهزینه پس از پایان کار جلوگیری کند.

اشتباه رایج: باربر در نظر گرفتن دیوار بلوکی

یکی از مهم‌ ترین نکاتی که در اجرای وال ‌هنگ روی دیوار میکسونال باید به آن توجه کرد این است که سبک بودن بلوک را نباید با ضعف محصول اشتباه گرفت و در مقابل، مقاومت بلوک را نیز نباید به معنی باربر بودن دیوار دانست.

بلوک میکسونال اساسا برای اجرای دیوار غیرباربر مورد استفاده قرار می ‌گیرد.

بنابراین در مواجهه با بارهای متمرکز و نسبتا سنگین مانند استراکچر وال ‌هنگ یا برخی تجهیزات تأسیساتی، باید برای خود تجهیز یک روش مهار مناسب پیش‌ بینی شود.

این موضوع نه ‌تنها درباره میکسونال، بلکه یک اصل مهم در اجرای صحیح تجهیزات روی بسیاری از دیوارهای سبک و غیرباربر است.

نحوه اجرای وال هنگ در دیوار ساخته ‌شده با بلوک سبک میکسونال کاملاً امکان‌پذیر است، به شرط آنکه استراکچر وال‌ هنگ به ‌درستی اجرا شود.

نکته اصلی این است که دیوار میکسونال یک دیوار سبک و غیرباربر محسوب می ‌شود و نباید وظیفه تحمل بار اصلی وال‌ هنگ را بر عهده داشته باشد.

در یک اجرای اصولی، پایه ‌های فریم به بستر مناسب مهار می ‌شوند و قسمت بالایی نیز توسط تکیه‌گاه یا زیرسازی مناسب تثبیت می ‌شود. سپس دیوار میکسونال و پوشش نهایی، فضای اطراف استراکچر را تکمیل می ‌کنند.

با این روش، هر جزء دقیقا وظیفه خودش را انجام می ‌دهد: بلوک میکسونال دیوار را تشکیل می ‌دهد و استراکچر فلزی وال ‌هنگ بار را تحمل می ‌کند.

این تفکیک ساده، مهم ‌ترین اصل برای داشتن یک وال ‌هنگ ایمن، بدون لقی و بادوام در کنار دیوارهای سبک میکسونال است.